X
تبلیغات
رایتل
.

سنگر فرهنگی جوانان « فاریاب » دیار فضیلت ها

درباره ما
دوستان
آخرین مطالب
لینکستان
امکانات جانبی
 

فارس: معلم خلیل عمرانی گفت:

خلیل شناسنامه کاری من بود. همیشه افتخار می کنم که معلمش بودم. یک بار هم در شبکه جام جم هم مثل همیشه این و جمله را به زبان آورد که دست معلم کلاس چهارمم را می بوسم و از او تشکر می کنم.


نقطه حرکت آدم های بزرگ، لحظاتی است که بعضاً در کودکی شکل می گیرد و توجه و مهربانی بزرگ ترهایی است که از مردان و زنان کوچک، مردان و زنان بزرگ می سازد.

حکایت خلیل عمرانی، شاعر توانمندی که خودش آموزگار شاعران و جوانان دیگر شد، چنین حکایتی است. حکایت خانم معلمی مهربان که از «پژمان دیری» کوچک در کلاس درسش خلیل عمرانی این روزهای ما را ساخت. در یکی از نوشته های خلیل عمرانی که او دو سال پیش به مناسبت بزرگداشت علی یگانه ، کتاب رسان روستاهای جنوب استان بوشهر نوشته بود آمده است:

«ﺍﻣﺮﻭﺯ که ﺍین ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﺱ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ یگاﻧﻪمرﺩ کتاب رﺳﺎﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎی ﺟﻨﻮﺏ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﺁﻗﺎی ﻋلی یگاﻧﻪ می نویسم ﺗﻤﺎﻡ ‫ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ کانون مهربانی لبریز ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﻌﻢ اولین ﺗﺒﺴﻢ کانونی ﺩﺭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ اکباتان ﻟﻤﺒﺪﺍﻥ پایینی ﺩﺭ ﺫﺍﺋﻘﻪ ﻓﺮهنگی ﻭ ﺫﻭﻕ ‫ﺍﺩبی ام ﻣﻮﺝ میﺯﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺮﻫﺎیم ﻭ ﺯﻧﺪگی ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺪیون ﻣﻬﺮﺑﺎنی ﻣﻌﻠﻢ کلاس ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺑﺘﺪﺍییﺍﻡ ﺧﺎﻧﻢ رقیه مکاری ﭘﻮﺭ ﻫﺴﺘﻢ که ﻧﻮﺷﺘﻪی ﻣﺮﺍ ﺑﻪ کانون ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ علی یگانه که ﺁﻣﺪﻧﺶ دنیای ﻣﺮﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ کرد.

بقیه در ادامه مطلب حتما بخوانید...


‫مکاﺭیﭘﻮﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ معلمی ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﺩ ﻣﻦ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ علی یگانه یار ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ـ کتاب ـ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ زندگی من کرد. ‫ﺳﺎﻝ 1363 ﻭﺍﺭﺩ دنیای معلمی ﺷﺪﻡ ﺳﺎﻝ1375 اولین کتابم ﺑﻪ ﭼﺎپ رسید ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ که ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻣﻌﺎﻭﻥ وزیر ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻫﺴﺘﻢ. ‫ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ، ﻭﺯﺍﺭﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﺍﺳﻼمی، کانون ﭘﺮﻭﺭﺵ فکری کودکان ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮهنگی ‫ﻭ ﻫﻨﺮی ﺷﻬﺮﺩﺍﺭی ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﻣﻌﺎﻭﻧﺖ ﻓﺮهنگی ـ ﺍﺟﺘﻤﺎعی بسیج مستضعفین ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ بسیج ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ کردهﺍﻡ ،8کتاب ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ‫ﺗﺎلیف ﻭ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭی ﭼﺎپ کردهﺍﻡ 5 کتاب زیر ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ 3 کتاب ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺖ ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﻡ. بیش ﺍﺯ 300 ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ادبی ﺍﺯ ‫کلاﺱﻫﺎی ﺷﻌﺮﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ کرده ﺍﻧﺪ ﻭ بیش ﺍﺯ 50 ﺷﺎﻋﺮ متعهد ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ کشور تقدسم کرده ام.

ﺍین ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺯﺍنی اﺳﺖ که ‫ﺍﺯ ﺳﺎﻝ1369 ﺗﺎ 1380 ﻭ ﺍﺯ 1381ﺗﺎ 1384 ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺭﺩﻭﻫﺎ ﻭ ﺟﺸﻨﻮﺍﺭﻩﻫﺎی ﺷﻌﺮ ﻭ ﻗﺼﻪی ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯی کشور ﻭ ﺍﻋﻀﺎی کانون ﭘﺮﻭﺭﺵ فکری کودکان ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ تخصصی ﻭ ﺍﺟﺮﺍیی این فرزند کوچک کانون ﭘﺮﻭﺭﺵ فکری کودکان ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪﻩ‫ﺍﻧﺪ ﻭ چه ﺑﺰﺭگ ﺍﺳﺖ ﺳﻬﻢ ﺣﻖﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻦ رقیه مکاری پور و علی یگانه ﺩﺭ توفیق هایی که ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺩﺏ ایران یافتم. ﮔﺎهی ﺍﺯ فکر اینکه ﺍﮔﺮ این دو عزیز در زندگی من ظهر نکرده ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﺜﻞ بسیاری ﺍﺯ ﺑﭽﻪﻫﺎی ﻫم رﻭﺳﺘﺎییﺍﻡ باید می ماندم ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ... ﻭﺣﺸﺖ می کنم. ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺭﺍ میﺑﻮﺳﻢ ﻭ ﺑﺮﺍی ﺍین ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ایثارگر تندرستی ،ﺷﺎﺩﺍبی ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ خیری ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ می کنم. »‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬

اکنون که خلیل مهربانی ها، خلیل عمرانی در بین ما نیست و چهره در نقاب خاک کشیده ؛ اندیشه پاک و زلالش و مرام جوانمردی اش، اندیشه های شاگردان و عرصه فرهنگ ایران را سیراب خواهد کرد. نگاهی به چگونگی شکل گیری اندیشه های وی می تواند زاویه های جدیدی از زندگی اش را برای علاقه مندان نمایان کند.

به سراغ معلمی رفته ایم که مرحوم عمرانی در نوشته ها و گفته هایش عشق معلمی و زندگی هنری اش را مدیون او می دانست. راستی راز ماندگاری معلم کلاس چهارم دبستان روستای لمبدان پایینی در ذهن خلیل شعر ایران چیست؟ خلیل عمرانی که تا قبل از فوتش نیز همیشه عاشق علم آموزی و شاگرد پروری بود ، چرا باید تمام زندگی هنری و شاعرانه اش را مدیون ایشان بداند؟ در روزهای پریشانی که پس از فوت خلیل ، گریبان گیر دوستان و آشنایان شده بود سعی کردیم که راز این دلدادگی را کشف کنیم ولی نمی دانستیم که آیا خانم معلمی که این همه تأثیر بر روی خلیل عمرانی گذاشته الآن در قید حیات هست یا خیر؟

با تلاش دوستان و آشنایان توانستیم ردی از محل زندگی وی پیدا کنیم پس از تماس تلفنی و گذاشتن قرار ملاقات با ایشان به منزلش در بوشهر رفتیم. از بدو ورود با مهمان نوازی و مهربانی که ویژگی مردم خونگرم جنوب است مواجه شدیم ولی آنچه که بیشتر در این بین نقش بازی می کرد گریه هایی بود که پشت افسوس ها می مرد و زنده می شد و قدرت ابراز پیدا نمی کرد. مهمان نوازی و مهربانی خانم معلم در این مصاحبه برایمان مسجل کرد که خلیل عمرانی چرا این قدر خودش را مدیون معلم کلاس چهارم دبستانش می دانسته است.

«تهیه و تنظیم این مصاحبه با همکاری و مهربانی محسن عمرانی از دوستان نزدیک و مدیر وبگاه زنده یاد خلیل عمرانی به همراه خبرنگار کتاب و ادبیات فارس انجام شده است.»

*قصه لمبدان پایینی و خلیل عمرانی

از شروع معلمیتان می گویید؟ چه طور شد برای تدریس به روستایی رفتید که خلیل عمرانی کوچک در آن درس می خواند ؟

من در سال 1352 به استخدام سپاه دانش درآمدم پس از یک دوره 6 ماهه آموزش در شیراز به اتفاق دو نفر از همکارانم، ما رو به روستای لمبدان پایینی شهرستان دیر فرستادند.

تا قبل از آن چیزی از لمبدان پایینی شنیده بودید و آنجا را می شناختید ؟

من تا آن زمان اسم شهرستان دیّر و لمبدان را نشنیده بودم . آن موقع از بوشهر تا دیّر حدود 6 ساعت راه بود. هنوز به خوبی در خاطرم تصویر فقر و محرومیتی مانده که از در و دیوار شهرهایی مثل چغادک که در مسیر بین بوشهر و بندر دیّر بود. محرومیت هایی نمی توانستم تصور کنم کی به پایان می رسد پس از رسیدن به روستا و معرفی خودمان. به اتفاق خانم جمالی (مدیر مدرسه) و خانم ایمان فر از دیگر معلمان در خانه استیجاری کدخدا آن روستا ساکن شدیم.
تصوری که آن سال ها از آینده خودتان و دانش آموزانتان در ذهن داشتید، چه بود؟

من آن سال ها دختر مجردی بودم که با هزار شوق و آرزو معلم شده بودم اگرچه فقر و محرومیت در آن سال ها بسیار زیاد بود ولی حقیقتش هیچ کدام باعث نشده بود که دست از تلاش و کوشش بردارم و هرگز نگذاشتم ناامیدی در کارم رخنه کند و همیشه سعی می کردم برای دانش آموزانم معلم مفیدی باشم . از هر فرصتی برای رشد و شکوفایی استعداد های دانش آموزان آن روستا استفاده می کردم.
چند سال در لمبدان بودید و در چه پایه هایی تدریس داشتید؟

یک سال در لمبدان بودم و در پایه های سوم و چهارم ، درس می دادم. اسم دبستان آن روستا هم اکباتان بود.

و معلم سال چهارم مرحوم خلیل عمرانی بودید؟

بله ، سال چهارم

** با لهجه شیرینش می گفت «خانم بخون و بیشتر بخون»

برگردیم به سال 1352، مرحوم خلیل عمرانی را یادتان هست؟

کاملاً .پسر بسیار پر جنب و جوشی بود. هنوز خوب به خاطر دارم که بسیار زیاد به گوش دادن علاقه مند بود و من هم برای بچه ها شعر و داستان می خواندم. خوب یادم است که همیشه از سر جایش بلند می شد و با لهجه شیرینش می گفت «خانم بخون و بیشتر بخون» انگار که از گوش دادن شعر و داستان خسته نمی شد. به همین خاطر کتاب های داستانی و غیر درسی رو همیشه می خواند و همه این ها باعث شده بود که بیشتر از دیگر بچه ها به چشمم بیاید. من هم هر جا که به کمک نیاز داشت دریغ نمی کردم. البته برای تمام بچه های مدرسه همین طور بودم.

خلیل عمرانی در دبستان روستای لمبدان- سال 1352

داستان اولین هدیه و جایزه هنری خلیل عمرانی که از طریق کانون پرورش فکری کشور به دستش می رسد چه بود که او همیشه خودش را مدیون شما می دانست؟

خلیل با همان سن کمش استعداد شعری داشت من خودم شعر نمی گویم ولی ادبیات و شعر را دوست دارم .زمانی هم که یکی از دست نوشته هایش را به من داد، من از طریق پست نوشته اش را به تهران فرستادم و پس از چند وقت بسته ای از کانون برای خلیل فرستادند، که چند تا هدیه و کتاب داستان و نامه عضویت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان داخل بسته بود .

حاج علی یگانه این بسته را آورد؟

متأسفانه من اسم فردی که بسته را آورد، فراموش کرده ام ولی یادم می آید یک نفر بود که کتاب به مدارس شهرستان دیر می آورد .

*قصه ژاکتی که خانم معلم به خلیل کوچک هدیه داد

با هدیه کانون پرورش فکری و ژاکتی که چند روز پیش از این اتفاق برای مرحوم عمرانی بردید ، در ذهنش برای همیشه ماندگار شدید؟

خب من واقعاً دانش آموزان را دوست داشتم و یک روز هم که شنیدم خلیل بیمار است به خانه شان در روستای لمبدان بالایی رفتم و ژاکتی را به او هدیه دادم. خیلی خوشحال شد ، محرومیت های بسیار زیاد روستا بود، به من انگیزه خدمت مضاعف داده بود و خیلی با دلسوزی با دانش آموزانم برخورد می کردم.

الآن با این همه پیشرفت امکانات و ارتباطات خیلی از معلمان امروزی کاری را که شما 38 سال پیش انجام دادید، انجام نمی دهند. چرا در آن شرایط سخت و نبود امکانات ارتباطاتی دست نوشته یک کودک ده ساله از محروم ترین روستاهای کشور را به تهران فرستادید؟

من واقعاً دوست داشتم دانش آموزانم همه موفق و درسخوان شوند و زمانی هم که نوشته خیلی خوب خلیل را دیدم بی درنگ آن را به تهران فرستادم. قبول دارم فرستادن یک نامه در سال 52 از لمبدان به تهران کار خیلی راحتی نبود (نسبت به امروز و عصر ارتباطات) ولی اگر شغلت را با عشق و علاقه انجام بدهی سختی های کار مانع از انجام کار نمی شود و مرحوم خلیل هم از بهترین دانش آموزانم بود.

*جمعه ها بی صبرانه منتظر آمدن شنبه بودم

و بعدها همین کودک 10 ساله، همانی که زمانی به خاطر نامه عضویت در کانون پرورش فکری اشک شوق ریخت ، بر مسند مدیریت مرکز آفرینش های کانون کشور تکیه زد. نقش شما در این اتفاقات خیلی برجسته است.

این نشان دهنده از افق بلند و تلاش های خستگی ناپذیر خودش است و واقعیتش هیچ وقت تصور چنین روزی را برای خودم و دانش آموزانم نمی کردم ولی خدا را شاکرم به خاطر همه این اتفاقات؛ و افسوس و افسوس که خلیل از بین ما رفت. من این قدر کارم را دوست داشتم که جمعه ها، وقتی به در و دیوار مدرسه نگاه می کردم دلم می گرفت و بی صبرانه منتظر شنبه بودم تا دوباره سر کلاس بروم. واقعاً آن روزها عشق به معلمی حرف اول و آخر زندگی ام بود. باورم نمی شد روزی دانش آموز یکی از محروم ترین روستاهای کشور مرزهای علم و ادب را درنوردد و به معنای واقعی انسان شایسته ای شود.

*انقلاب زمینه ساز رشد این بچه ها شد

آن موقع که خبری از این همه کلاس فوق العاده و وسایل کمک آموزشی نبود ، در کلاس علاوه بر کتاب های درسی روی کتاب های دیگری هم کار می کردید؟

نه .من غیر از کتاب های درسی برای بچه ها واقعاً وقت می گذاشتم . من از لحاظ فرهنگی هم با دانش آموزان کار می کردم کتاب های داستان زیادی برای بچه ها می خواندم (مرحوم خلیل عمرانی مثل همیشه دوست داشت و گوش می داد )، هم خودم دوست داشتم و هم دانش آموزان به کتاب علاقه داشتند . در سال های رژیم شاهنشاهی تبلیغات وسیعی انجام می دادند تا به دانش آموزان القا کنند همه چیز خوب است و کمبودی ندارند ولی من همیشه به بچه ها می گفتم نباید قانع باشید به این وضع. کاری برای شما انجام نشده و کشور شما نباید در این محرومیت باشد. بعدها خیلی از بچه ها مثل مرحوم خلیل راه خودشان را پیدا کردند و با عشقی که به انقلاب داشتند در سن خیلی کم به جبهه و جنگ رفتند و خالصانه در راه خدمت به کشورشان زحمت کشیدند. به نظرم انقلاب زمینه ساز رشد خیلی از این بچه ها شد.

از چیزهای که فرمودید خاطره ای هم دارید؟

بله ، یادم است که یک بار گروهی از تهران برای بازرسی به مدرسه آمده بودند ، زمان رفتن می خواستند عکس یادگاری بگیرند و من اصرار داشتم در موقعیتی این عکس گرفته شود که محرومیت مدرسه هم به چشم بیاید. دریچه ای برای کولر تعبیه شده بود که کولری نداشت یا وضعیت در و پنجره مدرسه بد و نامناسب بود.

*خلیل کتاب ها را از من قرض می گرفت

برگردیم به موضوع اصلیمان. یعنی خلیل کوچک در کلاس چهارم دبستان، او به کدام یک از جنبه های تدریس شما بیشتر علاقه داشت؟

داستان خوانی ام را خیلی دوست داشت و بعد از کلاس ، کتاب هایی را که سر کلاس می خواندم، قرض می گرفت ، بدون تعارف واقعاً یکی از دانش آموزان خوب من بود.

سال 52 تمام شد و شما به بوشهر برگشتید و مرحوم عمرانی نیز در همان روستا برای ادامه تحصیل ماند . باز هم با خلیل عمرانی دیداری داشتید؟

مرحوم خلیل وقتی که به سمت معاونت اداره کل فرهنگ و ارشاد بوشهر رسید ، توی شهر بوشهر این قدر پرس و جو کرد بودند که بالاخره منزل من را پیدا کرد و از آن روز تا قبل از فوتش این ارتباط ادامه داشت.

*مشاعره در خانه خان معلم سابق

باورتان می شد یکی از دانش آموزان روستایی که تنها یک سال در آنجا بودید یک روز به شما سر بزند؟

نه اصلاً انتظارش را نداشتم ولی واقعاً مرحوم خلیل افتاده و خاکی بود. به خانه ما می آمد با همسرم و یکی دیگر از دوستان خانوادگی مان که الآن به رحمت خدا رفته در منزل ما مشاعره می کردند. هیچ وقت اجازه نداد که از این صمیمیت و محبت چیزی کم شود.

غیر از مرحوم عمرانی خبر از بقیه دانش آموزانتان هم دارید؟ کسی از آنها به شما سر می زند؟

متأسفانه خیر ، فقط با مرحوم خلیل در ارتباط بودم و او از حال و احوال بقیه دانش آموزان بهم می گفت.

بعد از اینکه از مرکز استان بوشهر به تهران رفت ارتباط ایشان با شما چگونه ادامه داشت؟

همان طور که گفتم این ارتباط هیچ وقت کم نشد .هیچ وقت به خاطر موقعیت ها و سمت هایی که به دست آورد خودش را گم نکرد. به مناسبت های مختلف برایم پیام می داد. روز معلم، روز مادر، حتی برای شروع شرجی بوشهر هم بهم تبریک می گفت. تهران که بود خیلی اصرار داشت به اتفاق خانواده بهش سر بزنیم ولی من به خاطر بیماری مادرم ، نتوانستم به او سر بزنم ولی همسر و دخترم در تهران به دیدارش رفته بودند.

واقعاً ؟ یعنی سطح ارتباطات به اعضا خانواده ها هم بسط پیدا کرده بود؟

بله .

همسر خانم مکاری پور (آقای بوالخیری): ضمن تایید صحبت های همسرم باید بگویم، دوستی و صمیمیت بسیار زیادی با مرحوم داشتم و زمانی که مشاور وزیر آموزش و پرورش بود به دفترش رفتم و چیزی که برایم خیلی جالب بود احترام فوق العاده زیادی همکاران وزارتخانه برای ایشان بود

فرزند خانم مکاری پور( ساره مکاری پور که معلم ورزش است): من یک بار به منزل مرحوم عمرانی در اسلامشهر رفتم و دو روزی مهمان خانواده ایشان بودم بدون تعارف واقعاً خانواده مهمان نواز و خونگرمی بودند. فرزندان و همسرشان خیلی به من مهربانی کردند. به خاطر دارم روزی که آنجا بودم مرحوم خلیل عمرانی آماده می شد برای خواندن نماز در حرم امام خمینی (ره) . و اگر می بینید که به نوعی در گمنامی زندگی می کرد فکر کنم خودش نمی خواست که چهره شود. تواضع و خاکی بودن از ویژگی های بارز شخصیتش بود.ما واقعاً ایشان را دوست داشتیم و برای ما افتخار است که مادرم معلم چنین شخصیتی بوده است

*خلیل شناسنامه کاری من بود

شما یک معلم بودید و مرحوم عمرانی نیز سمت های اجرایی در آموزش و پرورش داشت آیا در این سال ها مورد خاصی پیش آمد که برای کار شخصی به او مراجعه کرده باشید؟

نه .ولی اگر بود واقعاً با او در میان می گذاشتم مثلاً خودش حتی جویای وضعیت اشتغال پسرم بود و می گفت اگر کمکی از دستم بر بیاید حتماً انجام می دهم و مشکلات را به من بگویید.

پس به نوعی خلیل جزیی از خانواده تان محسوب می شد؟

همه می دانند که مرحوم خلیل به من می گفت مادر و من هم او را پسرم خطاب می کردم و واقعاً مثل پسرم دوستش داشتم ( چشم هایش پر از اشک شد) خلیل شناسنامه کاری من بود .همیشه افتخار می کنم که معلمش بودم. یک بار هم در شبکه جام جم هم مثل همیشه این و جمله را به زبان آورد که دست معلم کلاس چهارمم را می بوسم و از او تشکر می کنم.

آخرین باری که مرحوم عمرانی را از نزدیک دیدید کی بود؟

فکر کنم حدود 4 سال پیش بود زمانی که مدیر کل آموزش و پرورش هرمزگان بود. حتی بعد از آن هم دو بار تماس گرفت که ایام نوروز برویم بندرعباس .

رفتید؟

متأسفانه نه .در شوک از دست دادن برادرم بودم.

*می گفت همان خلیل عمرانی خودمان است

و خبر فوت خلیل عمرانی را کی و چگونه شنیدید؟

(سکوت) .متأسفانه خبر از بیماری و در کما بودنش نداشتم و از تلویزیون خبردار شدم. اصلاً باورم نمی شد. به محض شنیدن خبر دخترم تماس گرفت. او هم باور نمی کرد. می گفت همان خلیل عمرانی خودمان است. همسرم فوراً به تلفن همراهش زنگ زد و فرزندش ایمان پاسخ داد و خبر درگذشت پدرش را تایید کرد. ای کاش این اتفاق نیفتاده بود. به خدا قسم من هنوز هم رفتن خلیل را باور نمی کنم.

شما شکل گیری اندیشه پاک و زلال خلیل عمرانی و سلامت قلم و زبانش را ناشی از کدام جنبه از زندگی اش می دانید؟

به نظر من اعتقاد قلبی و اعتقادات راسخ خلیل در این سال ها باعث شده بود که امروز از او با عنوان باغبان شعر متعهد کشور یاد شود. او پاک و صادق بود و هیچ گاه اسیر پست و مقام نشد.

نکته و سخنی مانده که در این گفت وگو به آن اشاره نکرده باشید؟

در این روزها که خلیل از بینمان رفته همه اش به فکر خانواده آن مرحوم هستم. می دانم که الآن غم از دست دادن ایشان چه قدر برای خانواده اش سخت است. مجدداً به خانواده اش و به خصوص فرزندان و همسر مهربانش تسلیت میگویم و پیشنهاد می کنم که نهاد های مرتبط مثل اداره فرهنگ و ارشاد و آموزش و پرورش از راه شب شعر و برگزاری بزرگداشت یاد زنده یاد خلیل را زنده نگه دارند تا نسل های بعدی بدانند چه انسان های پاکی در روزگار ما زندگی می کردند.

عیادت علیرضا قزوه از ایشان

 

عیادت علی محمد مودب از ایشان

تشییع پیکر ایشان

 




مراسم ختم مرحوم عمرانی (پژمان دیـــــــری) دانشگاه تـــــهران




آخرین شعر وبگاه مرحوم عمرانی (آیینه ی تمام نمای شاعر انقلابی)



نمیدانم میشناختید ایشان را یا تازه الآن نامشان راشنیدید ...

روحش شاد







ن : حسین
ت : دوشنبه 18 دی‌ماه سال 1391
 
موضوعات
صفحات
آرشیو مطالب
امکانات جانبی

 تماس با ما
کد تماس با ما
@authorProfileHref