در شهریور ۱۳۲۹ خورشیدی
به تهران آمد و چند سالی در مدرسهی حاج ابوالفتح به سر برد و باقی کتب
حوزوی را نزد آیتالله سید احمد لواسانی خواند. چندین سال در مدرسهی مروی
به سر برد و زیر نظر آیتالله محمد تقی آملی و حاج میرزا ابوالحسن شعرانی
طهرانی (به مدت ۱۳ سال) درس خواند و از ایشان اجازهی اجتهاد دریافت کرد.
در سال ۱۳۴۲ هجری شمسی به قصد اقامت در قم، تهران را ترک گفته و پس از ورود
به قم، آغاز به تدریس معارف حوزوی و فنون ریاضی نمود.
در همان دوران بود که به ملاقات امام خمینی(ره) رفت. خودش دربارهی این دیدار اینطور میگوید:
«قبل
از پانزده خرداد سال 1342 که در تهران مشغول تدریس بودم، شنیدم حضرت آیت
الله العظمی امـام خمینی(قدس سـرّه) روحانیــانی را که برای ایام محــرّم
جهت تبلیغ به اطراف و اکناف میروند موظف نمـوده انـد که مسـایل اجتمــاعی و
سیـــاسی عالَـم اسلام و مشکلات جـامعه مســلمین و خصـوصـاً اوضاع ایــران
را به گوش مـردم بــرسانند و مــردم را در این زمینه آگاه نمایند.

لذا بنده که برای
ایام محرّم عازم آمل بودم احســاس کــردم این وظیفه متــوجه من نیـز می
باشـد و باید در انجام آن بکوشـم، بـدین جهت قبـل از آنکه بسوی آمل بروم
خود را به قم رسانیدم. قمی که با هیچ یک از خیابانها و کوچه هایش آشنا
نبودم. سراغ منزل امام را گرفتم و ...